Patriotyzm i wiara – 15 sierpnia

Krzeszów,_bazylika,_Wnibowzięcie_NMP,_obraz_w_ołtarzu_głównym_autorstwa_P._Brandla_(Aw58)
Dzień 15 sierpnia jest wyjątkowy w polskim kalendarzu świąt, przenikają się wówczas dwie uroczystości. Jedna kościelna, druga państwowa. Z jednej strony mamy Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny z drugiej Święto Wojska Polskiego. Jest to dla nas znakomita okazja, abyśmy mogli nieskrępowanie pielęgnować swoje uczucia religijne i patriotyczne.

Prawda o wzięciu Matki Syna Bożego z ciałem do nieba była żywa wśród wiernych w pierwszych wiekach chrześcijaństwa. Historia potwierdza formy praktykowania tego święta już w V wieku. Cesarz bizantyjski Maurycjusz, panujący w latach 582-602, polecił obchodzenie tej uroczystości w całym podległym sobie państwie, a tym samym stała się ona jednym z pierwszych powszechnie obchodzonych w Kościele świąt maryjnych. Ojciec Święty Pius XII w konstytucji apostolskiej Munificentissimus Deus (Najszczodrobliwszy Bóg) wydanej w 1950 roku ogłosił dogmat o Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny. Stwierdza on, że Matka Syna Bożego po zakończeniu swojego ziemskiego życia została z ciałem i duszą wzięta do wiecznej chwały.

W Polsce popularnie uroczystość ta nazywana jest świętem Matki Bożej Zielnej. Najświętszą Marię Pannę czci się jako patronkę ziemi i roślinności. Dzień obchodzony jest bardzo uroczyście. Wierni przynoszą do kościołów wianki uwite z kwiecia i ziół leczniczych, bukiety wonnych kwiatów, kłosy zbóż oraz dorodne owoce. Symbolizują one pełnię duchową Maryi, Matki Syna Bożego.

Być może gdyby nie ofiarność polskich żołnierzy, którzy wielokroć musieli walczyć z silniejszym wrogiem o wolność Ojczyzny, dziś nie mielibyśmy możliwości nieskrępowanego wyrażania swojej wiary w kościołach. Dziewięćdziesiąt pięć lat temu rozegrała się bitwa, która zdecydowała o losach nie tylko Polski, ale i Europy, a nawet całego świata. Wojsko Polskie starło się na przedpolach Warszawy z prącą na Zachód armią bolszewicką. Celem Rosji Radzieckiej było rozpalenie zarzewia rewolucji bolszewickiej w Europie, na drodze stanęła jej jedynie Polska, która w 1918 roku odrodziła się z niewoli zaborców.

Dzielność naszych żołnierzy oraz wyższość polskiej myśli strategicznej doprowadziła do zwycięstwa nad bolszewikami. 15 sierpnia Polacy rozpoczęli manewry, które doprowadziły do osiągnięcia zamierzonego sukcesu. Przeważająca armia bolszewicka została doszczętnie rozbita. Na pamiątkę tego zwycięstwa w II Rzeczypospolitej ustanowiono Święto Żołnierza. W całej Polsce było ono hucznie obchodzone. Władze komunistyczne po II wojnie światowej zaniechały tego święta, zastępując je Dniem Wojska Polskiego obchodzonym 12 października na pamiątkę chrztu bojowego, jaki przeszła 1. Dywizja Piechoty im. Tadeusza Kościuszki pod Lenino. Dopiero w 1992 roku przywrócono je pod nazwą Święta Wojska Polskiego. Obecnie jest obchodzone bardzo uroczyście, głównie przed Grobem Nieznanego Żołnierza w Warszawie.

To dzięki ofiarności polskich żołnierzy obecnie możemy cieszyć się wolnością. Należy im się nasza pamięć i cześć. Możemy być dumni z bycia Polakami, mamy piękną tradycję i zaszczytną historię.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *